Eylüle

Dolunay camdan, tam gölgemin üzerinden gülümserken
Eylülün en güzel merhabası bu dedim içimden.
Huzuru ve hüznü içinde saklayan eylül akşamları yılın en değerli zamanlarıdır.
Aşık olunası, ağlanası, çay içilesi, uzun uzun yürünesi. Yapılacak her şeye b'aşk'a yakışır.
Ama en iyisi hüzündür eylülde.
Bir bebek sesi, kedi mırıltısı yeter de artar bile.
Biz bir parçası hüzne, bir parçası eylüle aşık olanlara.

Nereden Baksam

Nereden baksam hüzün, sonsuz evrenin yansıyan gölgelerinde.
Yerden göğe kadar, dayanılmaz bir hüzün...
Mikroskopla görülen bir zerrecikten karıncalara, zamanın bilinmezlerinde kaybolmuş dinozor kalıntılarına kadar hepsi aynı.

Sadece ben miyim, sen misin sandın hüzünden nasibini alan?

Sonbaharla Gelen

Mevsimlerin kalbime en iyi geleni...
Nereden geldiğimi, nereye gidemediğimi gösterenim.
Sararan yapraklara inat inançla, aşkla sarıldığım adamla dahi hüzünlere gebe gecelerim...
Havanın karmaşıklığı, yüreğimde bir alevlenip bir sönen sarı yapraklar
Sarıdan siyaha dönüşür durur.
Benim sonbaharda asli görevim siyahları sarılardan ayırt etmek
Siyahları kimseye göstermeden doğanın daimi kucağına gömmek.

Bir Parça Hüzün

 İçimin mevsimine hiçbir zaman uymayan havalar kah yaz günü üşütüyor, kah kış günü içimi
ısıtıyordu.
Sonbaharın gelişi zamansızdı bugün. Mevsimlerin birbirini takip ettiği zamandan bağımsız, bilmem kaçıncı kez yaşıyordum tüm bu olanları.
Her şey bütün aksiliğiyle gelen gri rüzgarın suçuydu. Yemyeşil yapraklarım şaşırmışlardı önce, daha sıkı tutunmuşlardı birbirlerine. Soğuktu, karanlıktı, hissizdi. Eski tadı yoktu işte. Olan biten her şey benden bağımsız gelişiyordu.
Başkasının hayatını uzaktan
izliyormuş gibi hissetmek ne berbattı. Keşke dur diyebilseydim gri rüzgara. Yapraklarımı sarartma, düşürme onları. Zaten benden geriye ne kalırdı ki onlar da giderse...

Bir Veda

görsel alıntıdır

Gecenin bilmem kaçında yürüdüğü dar, arnavut kaldırımlı sokakta ondan başka kimse yoktu. Şu sıralar sık sık gece yürüyüşüne çıkmaya başlamıştı. Üstüne üstüne gelen duvarlar bahaneydi aslında, kaldıramadığı hayatın ta kendisiydi.

Akciğerlerinde dolup taşan dumanlar kalbini de kirletmiş olmalıydı bir şekilde. Sevdiklerini artık orada bulamayışının başka bir sebebi olamazdı. 

Ayrılıklar

Ufukla denizin ayrımı kadar belirsizdi bazı vedalar.

Apayrı, ama uzaklarda renklerin -yüreklerin- aynılığıyla hep birlikte gibi.

                                                                                                    Gizli Özne

Görsel alıntıdır

Mevsim Sonbahar

Görsel: Gizli Özne

Hüznün, yağmurların, unutulası, bazen de özlenen vedaların mevsimi...
 Sıcacık kış gecelerinin, sevdiceğime sarılarak ısındığım günlerin;sıcacık kahvem, dışarıda titreye titreye içtiğim sigaramın habercisi.
Renklerin kalıcılığına meydan okuyan, hiçbir şeyin kalıcı olmadığını yüzüme rüzgarlarıyla vuran sonbahar; hoşgeldin.
Ne de güzel geldin.
Diğer insanlardan daha çok üşüyor olsam da şapkam, şemsiyem ve kazaklarımla sana geldim.
Ben en çok hüznünü sevdim. Bir de yağdığında umarsızca yürüdüğüm yağmurlarını...