Hiç Yazılmamış

 Bazı mektuplar ve notlar vardır. Yazılması yıllar alır. Yazarsın, silersin. Eksiltirsin. Yazdıkça kendinden verirsin, bazen zehrini dökersin. Ama hiçbir zaman gideceği adrese ulaşamaz. Yazarsın ama artık alıcı adresi bilinmiyordur ya da.Yani ne yaparsan yap boştur.

Huysuzlukta

 Hayatın koşuşturmacasında en çok kırılan, en çok yorulan yerlerin acısını geçiriveren büyülü bir şey hayal ederdim.
Başlarda adına anne derdim. Düştüğümde uf oldu diyen, elimi acısını kendi çeksin istercesine avucunda ovalayan o varlık...
O büyülü varlık büyüdüğünüzde de sevgili olarak devam ediyor hayatınızda. Yani en azından benim için öyle. Delicesine terlediğin bir yaz gününün buz gibi suyu, uykusuz gecelerin en sakin ninnisi gibi, yaşamak gibi...

Geceye Uyanmak

 Belirli bir yaş ve yaşanmlışlıktan sonra tadıyorsun monotonluğun, aynılığın verdiği kekremsi tadı.
Yalnızlığın hep kalabalıklar içinde olsan da baki olduğu, günlerin sürekli bir şeyleri bekleyerek yok olduğunu. Gece yastığına başını koyduğunda koca yaşlı şişko dünyaya sitem edip yeniden dalıyorsun uykuya.
İstediğin, en çok istediğin şeylere sahip olduğunda bile geçmeyen bazı hisler var. Yarım kalmışlıklar, unutulamayan şeyler.
Olumlu bakmak için çok acımasız bir dünyada yaşıyoruz ne yazık ki.

Daha Çok Küçüğüm

 Elleri az önce, yolun orta yerinde bırakılmış bir çocuk gibi kaldığım gecelerden biriydi.
Küçük değildim aslında. Eşek kadar oldu dedikleri, kendi ayakları üzerinde çok rahat durulan yaşlardan biriydim. Büyü-müş-tüm ben içimdeki çocuğa inat.
Hayatın bambaşka yönleri olduğunu, eskiden dert edilen şeylerin aslında bugün olanlar yanında ne kadar küçük olduklarını düşünüyordum. Birkaç sene sonra da bunların çok küçük olduğunu fark edecektim(kısır döngü).

Sonsuz

Görsel alıntıdır.

 Kısacık boyu, yüzündeki hatlarını delicesine belli eden kemikleri, yarım asırlık hayatını ele veren çizgileri ile aynanın karşısındaydı. Müslüm'ün çünkü sen çölüme yağmur oldun şarkısını dinliyordu.

 Güneşte yeşil olduğunu yıllarca insanlara kanıtlamaya çalıştığı ela gözleri hala aynı ışıkla parlıyordu. Çünkü o çölüne yağmur olmuştu. Her daim gözlerindeki, gönlündeki ışığı canlı tutmuştu.

 Saçlarına inen akları boya ile kapatıyordu. Sarı renk tutkusu yaşının ilerlemesiyle kahverengiye doğru değişmişti.

Gitmeler

 Gitsen gidilmez, kalsan kalınmaz bir yolda öylece bekliyordu kadın. Yol bir yere gitmiyordu Yılmaz Erdoğan'ın deyişiyle; yol bir durma biçimiydi.
Kendisini bekleyen sonda uçurum olduğunu bildiği için duruyordu belki de. Uçurumlara sevdalanmış bir kalp elbette iflah olmazdı.
Bilmiyordu insanlar, görmüyordu. Yol kenarında en ufak çatlaktan hayat bulmaya çalışan papatyaları suçluyor, onları eziyorlardı.

Gitmek İçin

Gitmek için bir kelebeğin uzak ufuklara
Kendini savunabilmesi için arkasında
Yaratılışından bir göz izi olan
Her anı son günüymüş gibi yaşayan
Her anında tehlikelerden kaçmaya çalışan
Dokunduklarında tüm rengini alacak düşmanlardan
Uzak olması gerekmez mi?
Gitmek için berrak bir cennet bahçesine bakıp
Sevdiklerinin orada iyi olacağının bilmesi
Gerekmez mi?