Yaz Oğlum

Anlatmaya başlamasaydım eğer, 57 kiloluk vücudumda binlerce ton ağırlıkla sel olan gözyaşlarıma-yaşlarımıza daha fazla dayanamayacaktım. Hani şarkıda diyor ya ''Gez oğlum, vatanına göz dikeni ez oğlum...'' oradan başlamak istedim ağlamaya.
 Aslında ciğerimiz yanıyor desek başka söze gerek kalmıyor. Ama anlatmayınca da olmuyor.

Saatler Hüzün

Saatler hüzün vapurlarının bilinmeyen limanlara yol almasını çeyrek geçiyordu. Şurada gördüğü tüm evlerin ışıkları sönmüştü, adamın. İlaçlarını bugün almamıştı, zaten pek de faydası olduğu söylenemezdi. Uyku veriyordu yalnızca. Uyku veren, uyuşturan, vapurların hareketlerini yavaşlatan; yani acının süresini artıran ilaçlardı bunlar. Onun yerine içmeyi tercih ediyordu. En azından sabaha kadar unutuyordu deniz öykülerini.

Yeri Dolmayan Eksiklikler

O sabah da son derece uykusunu almış, dinlenmiş bir şekilde uyandı. Gece 2'de uyusa da akşamüstüne doğru uyanmasının nedeni haftaiçi yorgunluğunu ancak atıyor oluşuydu. Dinlediğinde ruhuna iyi gelen piyanoyu açmıştı yine, sakince akan bir suda en sevilene giden şişede bir mektup gibi hissediyordu piyano dinlerken. Çalabilmeyi de çok isterdi. Bir gün öğrenmeyi umuyordu...
 Her şeyiyle huzurlu olan günde bir eksik vardı. Tuzu eksik olan bir yemek ne kadar olabilirse o kadar tam hissediyordu.

Okyanus Özlemi

Kapkara dedi... Kap ka ra!
Işıklarını yakmak istediğin gecekondunda tek bir sağlam ampül kalmamış.
Islak dedi... Sı rıl sık lam!
 Sağanaklarında yalpalarken en güçlü yerin sandığın çatın yerle bir olmuş, sense tam tependeki sağlam kirişten başka bir şey görmüyorsun.
Renksiz dedi. Pa ram par ça!
O rengarenk boyadığın duvarlar kir ve pas içinde. Sulardan rengi solmuş. Anlamını yitirmiş.
İçindeki anıları sular almış dedi.

Hikayen

Yazıp yazıp sildiğin hikayen dedi, senden başka kimin umrunda?
Buruk, kırılmış ve yitip gitmiş kahramanları vardı. Sonu bir türlü gelmeyen bu hikayenin ilk cümlesi ağlamaktı.
Büyük göz kapaklarını kimse görmesin diye kapatarak  -taşan bir baraj suyunun beraberinde bütün canlıları götürmesi gibi- sessizce ağladığı günü unutamamıştı. Dünyanın herhangi bir yerinde aynı anda onunla benzer bir acıyı yaşamış; sonrasında hayatına devam edebilmiş biri var mıdır acaba?

Yağmurlar Yağdığında

 İçindeki hüznü dağıtmanın bir sigara daha yakmaktan başka yolları da olmalıydı. Yağmur yeni başlamıştı. Şehir merkezinde her biri aynı renge boyanmış uyumlu binalar, sağa sola kaçışan insanlar ve yağmur yağarken trafikte daha bir canileşen sürücüleri izlerken izmaritini elinde tutuyordu. En çok da sigarasını ondan daha fazla içen rüzgara kızıyordu şuan.
 Arabaların camları buğulanmıştı. Kalbinin de tıpkı o camlar gibi flulaştığını biliyordu. Hisler, insanlar, gidişler ve lanet olası bazı bahaneler artık umrunda değildi.

Sevgili Günlük

görsel alıntıdır.

Sessizliğin verdiği huzuru fark etmek 20'li yaşların üstünde mümkünmüş meğer. O ardı arkası kesilmeyen heyecanlı konuşmaların, hedeflerin yerini sukuta ve oluruna bırakıldığı yaşlar... Sessizlik iyi olmasına iyiydi de bazı günler dayanılmaz hale geliyordu. Sürekli yalnızlık ve sürekli kalabalık hiçbir insana iyi gelmezdi..
25'ine yaklaşırken hayata dair en büyük kazancı tansiyon düşüklüğü ile seyreden derin sessizlikler olmuştu.